عمران

نکات مهم نظارتی ویژه مهندسان ناظر ساختمان
نویسنده : مساح - ساعت ۱٠:۳٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ خرداد ،۱۳۸٩
 

 

الف – باز دید از محل اجرای عملیات ساختمانی و کسب اطلاعات ضروری و صدور دستور های لازم
ب- بررسی نقشه ها و انطباق آنها
ج – کنترل صلاحیت فنی عوامل اجرایی ساختمان
د – کنترل ابعاد و اندازه ها:

د- 1 – انطباق ابعاد پیرامونی ساختمان،درج شده در نقشه های مصوب با ابعاد زمینی که توسط مالک مشخص می شود و تنظیم و امضای صورتجلسه مغایرتها(در صورت وجود) با مالک
د- 2 – کنترل ابعاد گودبرداری و صدور دستورالعمل کتبی برای حفاظت گود و ابنیه و تاسیسات مجاور
د – 3 – کنترل ابعاد پی و سازه پی و انطباق آن با نقشه های اجرایی
د – 4 – کنترل رعایت ضوابط شهرداری در مورد استقرار ساختمان و ارتفاعات آزاد
د – 5 – کنترل ترازها
د – 6 – کنترل سطح اشغال ساختمان
د – 7 – کنترل طول پیش آمدگی ها و ارتفاع آنها از کف معبر و مقایسه آن با مقادیر مجاز
د – 8 – کنترل سطح زیربنای پارکینگها،راهروها،چال آسانسورها،پلکانها،حیاط خلوت ها،فضا های باز،فضاهای اختصاصی،انباری و سایر سطوح دارای کاربری معین
د – 9 – کنترل شیب رامپ ها و پله ها و پاگردها
د – 10 – کنترل راه های دسترسی و ورودی ها به محوطه و به ساختمان
د – 11 – کنترل محل اجرای دیوارهای خارجی

هـ - کنترل مشخصات فنی :

ه – 1 – بررسی وضعیت کلی خاک محل
ه – 2 – انطباق مقاطع اعضای سازه ای با نقشه های اجرایی
ه – 3 – کنترل ابعاد و مشخصات مصالح و مواد مصرفی
ه – 4 – کنترل کیفیت اجرای سازه
ه – 5 – کنترل جا گذاری داکت ها و رایزرها

و – کنترل جزئیات ساختمانی:

و – 1 – کنترل قائم بودن دیوارها،شیب شیروانی ها و زوایای اجزای ساختمان نسبت به هم
و – 2 – کنترل نحوه اجرای فرش کف ها،شیب بندی ها،اندودها،سنگ کاری ها،کف پله ها،نماسازی ها و عایق کاری رطوبتی و نظایر آن
و – 3 – کنترل ابعاد و محل قرارگیری درب ها و پنجره ها

ز – کنترل ضوابط ایمنی در حین اجرا و ابلاغ رفع نواقص ایمنی به مالک



 
 
انواع سنگهای آذرین
نویسنده : مساح - ساعت ٧:٢۱ ‎ب.ظ روز شنبه ۸ خرداد ،۱۳۸٩
 

مقدمه :

زمین شناسی به معنی نوین آن مطالعه جغرافیایی فیزیک و تاریخ زمین است. شناخت ترکیب، ساخت و تکامل آن طی زمان.سنگ از نظر زمین‌شناسان به ماده‌ی سازنده‌ی پوسته‌ و بخش جامد سست‌کره‌ی زمین گفته می‌شود. سنگ‌ها از یک یا چند کانی درست شده‌اند و از نظر چگونگی پدید آمدن در سه گروه سنگ‌های آذرین، سنگ‌های رسوبی و سنگ‌های دگرگونی جای می‌گیرند. سنگ‌های آذرین از سرد شدن گدازه‌ی آتش‌فشان‌ها به وجود می‌آیند. سنگ‌های رسوبی پیامد فرسایش سنگ‌ها و انباشته شدن رسوب‌ها در دریاها هستند. هنگامی که سنگی در فشار و گرمای زیاد قرار گیرد، سنگ دگرگونی پدید می‌آید. سنگ‌ها از یک یا چند کانی درست شده‌اند. کانی به موادی بی‌جان، جامد و بلوری گفته می شود که ترکیب شیمیایی به نسبت ثابتی دارند. بیش از 3 هزار گونه کانی در طبیعت یافت شده است که نزدیک 20 تا 25 گونه از آن‌ها در ساختمان بسیاری از سنگ‌ها وجود دارند. بیش‌تر سنگ‌ها از چند کانی درست شده‌اند، مانند گرانیت که بخش زیادی از آن از سه کانی کوارتز، فلدسپات و بیوتیت است. هر گروه از سنگ‌ها نیز دارای کانی‌های مشخصی هستند که در گروه سنگ‌های دیگر وجود ندارند یا بسیار اندک هستند. برای نمونه، کانی هالیت فقط در سنگ‌های رسوبی دیده می ‌شود و در سنگ‌های آذرین یا دگرگونی دیده نمی ‌شود. کانی ولاستونیت نیز فقط در سنگ‌های دگرگونی یافت می شود. با این همه، برخی از کانی ‌ها، مانند کوارتز، ممکن است در هر گونه سنگی وجود داشته باشند.

 

 

فصل یک: علم سنگ شناسی

علم مربوط به سنگها شامل دو بخش است:

1- سنگ نگاری:  در سنگ نگاری، به شرح و توصیف اقسام مختلف سنگها می پردازیم.

2- سنگ شناسی: در سنگ شناسی، چگونگی کنش و واکنش شیمیایی که به طور طبیعی در زمین انجام گرفته است و در نتیجه آنها کانی ها و سنگ ها تشکیل شده اند و همچنین شرایط ایجاد چنین فعل و انفعال هایی مورد مطالعه قرار می گیرد. این دو بخش را نباید از یکدیگر مستقل دانست زیرا بدون در نظر گرفتن منشاُ و طرز تشکیل سنگ ها نمی توان به توصیف و و تشریح آنها پرداخت و آنها را رده بندی کرد. همچنین، ممکن نیست چگونگی تشکیل سنگ ها را بدون شناختن و رده بندی کردن آنها مورد مطالعه قرار داد. امروزه بیشتر دانشمندان برای علم مربوط به سنگ ها تنها سنگ نگاری را بکار می برند و ما هم در زبان فارسی، به مجموعه هر دو بخش، سنگ شناسی می گوییم و در این مختصر بیشتر به شرح و توصیف سنگ ها قناعت کرده و در باره چگونگی تشکیل آنها به اختصار اشاره می کنیم.

کلیه سنگ ها را به سه دسته بزرگ می توان تقسیم کرد:

علم مربوط به سنگها شامل دو بخش است:

1- سنگ نگاری:  در سنگ نگاری، به شرح و توصیف اقسام مختلف سنگها می پردازیم.

2- سنگ شناسی: در سنگ شناسی، چگونگی کنش و واکنش شیمیایی که به طور طبیعی در زمین انجام گرفته است و در نتیجه آنها کانی ها و سنگ ها تشکیل شده اند و همچنین شرایط ایجاد چنین فعل و انفعال هایی مورد مطالعه قرار می گیرد. این دو بخش را نباید از یکدیگر مستقل دانست زیرا بدون در نظر گرفتن منشاُ و طرز تشکیل سنگ ها نمی توان به توصیف و و تشریح آنها پرداخت و آنها را رده بندی کرد. همچنین، ممکن نیست چگونگی تشکیل سنگ ها را بدون شناختن و رده بندی کردن آنها مورد مطالعه قرار داد. امروزه بیشتر دانشمندان برای علم مربوط به سنگ ها تنها سنگ نگاری را بکار می برند و ما هم در زبان فارسی، به مجموعه هر دو بخش، سنگ شناسی می گوییم و در این مختصر بیشتر به شرح و توصیف سنگ ها قناعت کرده و در باره چگونگی تشکیل آنها به اختصار اشاره می کنیم.

کلیه سنگ ها را به سه دسته بزرگ می توان تقسیم کرد:

1- سنگ های آذرین: این سنگ از ژرفای زمین به صورت توده های مذاب به نام تفتال ( ماگما) بیرون آمده اند.

گاهی این مواد گداخته در زیر لایه های قشرجامد زمین می مانند و به سطح خارجی زمین نمی رسند. و گاهی نیز به سطح خارجی زمین راه می یابند و همراه با انفجار از دهانه کوه های آتشفشان خارج می شوند.

این سنگ ها را به این علت که از مواد گداخته تشکیل شده اند سنگ های آذرین و از این لحاظ که در درون زمین به وجود آمده اند سنگ های درونزا واز این لحاظ که از درون زمین به خارج راه یافته اند سنگ های خروجی و گاهی نیز به آنها سنگ های تفتالی می گویند.

2- سنگ های تهنشستی: این سنگ ها از نهشته هایی که توسط آب یا هوا گذاشته شده شکل گرفته اند. و به این سبب که در سطح زمین به وجود آمده اند آنها را سنگ های برونزاد  نیز می نامند.

3- سنگ های دگرگونی: این گونه سنگ ها بر اثر تغییر شکل یا دگرگونی سنگ های تهنشستی یا خروجی بوجود آمده اند0به علت اینکه در این سنگ ها بلور ها به شکل لایه لایه قرار گرفته اند آنها را سنگ های بلور لایه نیز می گویند.

‹‹ سنگ های دگرگونی صفات مشترک سنگ های آذرین و تهنشستی را دارند.››

 سنگ های آذرین دارای منشاْ درونی هستند و از مواد مذابی که آنها را تفتال ( ماگما ) می نامند تشکیل شده اند.

بنا بر نظریه پاسکال، « مواد مذابی که میان قشر جامد زمین ( سنگ کره ) و سنگین کره قرار دارند به طرف سطح زمین بالا می آید. »اما، طبق نظریه اشمیت، « در میان قشر جامد زمین، مواد مذاب در بعضی از نقاط به طور منفرد و جدا از یکدیگر قرار دارند. »

اختلافی که در مواد آتشفشانی آتشفشانهای مختلف و حتی آتشفشانهای موجود در یک ناحیه ( مانند آتشفشانهای جزیره لیپاری) وجود دارد، این نظریه را تاْیید می کند زیرا اگر موادی که از دهانه آتشفشانهای مختلف بیرون می آیند، همگی از بخش آذر کوه بالا آمده باشند،  لازم بود که جنس سنگ های حاصله از آنها یکسان باشد.

« یکی از علل بالا آمدن مواد مذاب وجود فشارهای زمین ساختی است. » که به وسیله قشر جامد زمین روی تفتال اعمال می شود « علت دیگر آن گازها و بخارهایی است که در تفتال به صورت محلول وجود دارد. » این بخارها و گازها به تدریج که تفتال سرد می شود از آن خارج می شود و در قسمت بالایی مواد مذاب اجتماع پیدا می کنند. تجربه نشان داده است که یک کیلوگرم گرانیت محتوی 10 گرم بخار آب و گازهای مختلف مانند: 2CO   4CH - Ae - H - COو ... است این بخار آب و گازهای مختلف، پس از جمع شدن و در نتیجه افزایش فشار، خارج می شوند و مقداری از مواد مذاب را نیز با خود به سطح زمین  می آورند. «  شکافها و گسله هایی که بر اثر جنبشهای کوهزایی به وجود می آیند نیز موجب بالا آمدن مواد مذاب می شوند.»  بر اثر گسله ها و شکافها، فشار روی مواد مذاب، در محل شکافها و گسله ها، کم می شود و در نتیجه موجب تسهیل خروج گازهای موجود در تفتال ( ماگما ) می شود. چنانچه گفته شد، خروج این گازها نیز تواْم با خروج بخار آب و گازهای مختلف از آن، که موجب کم شدن فشار بر روی تفتال می شود، حجمش افزایش می یابد. این افزایش حجم نیز به نوبه خود ایجاد کانونهایی برای خروج مواد مذاب می کند.

اگر مواد مذاب هنگام بالا آمدن در میان لایه های زمین بماند و نتواند به سطح زمین برسد، سنگهای آذرین زیرزمینی با سنگهای آذرین درونی تولید می کند.  اما اگر مواد مذاب به سطح زمین برسد، سنگهای خروجی سطحی یا سنگهای آذرین بیرونی تولید می کند.

سنتز سنگ های آذرین:

در سال 1880، برای نخستین بار، فوکه و میشل لوی بعضی از کانی ها و سنگهای آذرین را به طریق سنتز تهیه کردند. آزمایشهایی که تا امروز، در مؤسسات زمین شیمی، انجام گرفته است، نظریه آنها را مورد تایید قرار می دهد. هرگاه سه قسمت از فلرسپات پلاژیو کلاز، یک قسمت پیروکسن و سه قسمت پریدو را باهم خوب بساییم و به صورت گرد در آوریم و سپس به آنها دما دهیم، در دمای زیاد تولید جسم مذاب سیاهرنگی می کند که شبیه به گدازه بعضی از آتشفشانهاست. این اجسام مذاب را اگر در مجاورت هوا بگزاریم، به سرعت سرد می شود و تولید شیشه آتشفشانی می کند. اما اگر آن را در دو نوبت سرد کنیم، به این طریق که در نوبت اول آن را مدت دو روز در دمای 1500 درجه نگاه داشته و بعد آن را در دمای 1100 درجه نگاه داریم، مشاهده می کنیم که در نوبت اول بلورهای درشت پریدو و در نوبت دوم بلورهای ریز پلاژیوکلاز و پیروکسن تشکیل می شود و بدین ترتیب سیهسنگ ( بازالت ) به طور سنتز به وجود می آید. سایر سنگهای آذرین بیرونی  را نیز می توان در آزمایشگاه از طریق سنتز به وجود آورد ولی سنگهای آذرین درونی  را نمی توان به این ترتیب بدست آورد زیرا در تشکیل آبهای گرم داخلی و گازهای کانی ساز مانند: CL - Br - F - P  دارای عمل کواتیزوری هستند.

چگونگی پیدایش سنگ های آذرین درونی:

مواد مذابی که سنگهای درونی را تشکیل می دهند به شکلخای مختلفی به درون سنگهای تهنشستی نفوذ می کنند.

باتولیت: هرگاه ماگمایی که بالا آمده است، شکلی نامنظم داشته و در عرض قسمتهای زیرین آن قسمتهای بالایی بیشتر باشد؛ به عبارت دیگر هراندازه به طرف درون زمین بیشتر پایین برویم، وسعت آن زیادتر شده و مواد تهنشستی زیر آن قرار نگرفته باشد به آن باتولیت گویند.

انبوهه یا توده: هنگامی که مواد مذاب به شکل غیر منظم، لایه های تهنشستی را قطع کند آنرا انبوهه یا توده می گویند.

لاکولیت: گاهی مواد مذاب در میان لایه های رسوبی تقریبا" به شکل یک عدسی، که یک طرف آن محدب و طرف دیگر آن مسطح است قرار می گیرند؛ در این صورت به آن لاکولیت می گویند. سطح محدب لاکولیت به طرف بالا و سطح مسطح آن به طرف پایین است. لایه های تهنشستی ، که درقسمت بالایی آن قرار گرفته اند، وضع موازی بودن خود را حفظ و فقط مقداری تحدب پیدا کرده اند. ابعاد لاکولیتها معمولا" از 10 کیلومتر تجاوز نمی کند ولی گاهی نفوذ تفتال ( ماگما ) به اندازه ای است که وسعت آن را به چند صد کیلومتر می رساند. مواد مذابی که به شکل لاکولیت بالا می آیند، گاهی  زبانه هایی در داخل سنگهای مجاور خود می فرستند که به آنها زایده گفته می شود. هرگاه مواد مذاب به قسمی در میان لایه های تهنشستی قرار گیرند که قسمت بالای آن مقعر و قسمت پایین آن محدب باشد آن را لاپولیت می گویند. هنگامی که مواد مذاب درونی شکافها و ترکهای پوسته جامد زمین را پر کنند، تشکیل رگه خروجی را می دهند. هرگاه رگه های خروجی در امتداد سطح تورق شیست های متبلور یا چینه های لایه های تهنشستی قرار گرفته باشد، آن را رگه لایه ای یا سفره نفوذی می نامند. اگر رگه لایه ای با سفره نفوذی می نامند. اگر رگه خروجی لایه ها را به شکل مورب قطع کرده باشد آن را رگه مورب می گویند. موقعی که جنس رگه از سنگهای اطراف خود سخت تر باشد، پس از فرسایش سنگهای اطراف رگه مزبور مانند دیواری باقی می ماند، به این نوع رگه دیواره ( دایک ) می گویند. هرگاه داخل دودکش آتشفشان را برشی آتشفشانی پر کرده و سپس دهانه آن براثر فرسایش از بین رفته باشد آن را گردنال ( نک ) می گویند. برش مزبور از قطعات کنده شده از جدار دودکش و گدازه تشکیل شده است.

چگونگی پیدایش سنگ های آذرین بیرونی:

گدازه های آتشفشانی که از دهانه کوه های آتشفشانی خارج می شوند، بر حسب جنس و غلظت خود، در اطراف دهانه آتشفشان ها روانه یا سفره آتشفشانی تشکیل می دهند. گدازه هایی را که به شکل رودخانه ای از مواد مذاب جریان پیدا می کنند روانه آتشفشان می نامند. روانه مانند رود خانه ای از مواد مذاب می باشد و مانند آن.

زمانی که در دامنه کوه به مانعی برخورد کند، به شعباتی تقسیم می شود.  طول این روانه ها نسبتا" زیاد و عرضشان کم است. هنگامی که گدازه ها سطح وسیعتری را اشغال کنند به آنها سفره یا پهنه می گویند. پهنه ها اغلب سطح وسیعتری را در اطراف کوه های آتشفشان می پوشانند. سفره یا پهنه و روانه را در اعماق دریاها نیز می توان مشاهده کرد. در دریاها سفره یا پهنه و روانه براثر آتشفشان های زیردریایی به وجود آمده اند.

کلیه موادی که به وسیله آتشفشان ها به اطراف پرتاب می شوند و در هوا، یا کمی پس از سقوط به زمین، انجماد می یابند، پوکه سنگ ( توف ) می نامند. پوکه سنگها را برحسب بزرگی و کوچکی ابعادشان به اسامی: گندال یا کلان سنگ آتشفشانی ( که از یک گردو بزرگت است و بیضوی شکل می باشد، و پس از سرد شدن در سطح آنها ترکهایی به وجود می آید. ) سنگچه یا لاپیلی یا راپیلی ( که به اندازه گردو و کوچکتر از آن است)، ماسه یا خاکستر، و گرد می نامند.                                                                       

سنگ‌های آذرین

ارتوز، پرتیت، میکروکلین، پلاژیوکلاز، کوارتز، نفلین،

لوسیت، هورنبلند، اوژیت، بیوتیت، مسکوویت، الیوین

سنگ‌های آذرین

هرچه بیش‌تر به ژرفای زمین برویم، دما بالاتر می ‌رود و در ژرفای زیاد به اندازه‌ی می‌رسد که برای ذوب‌ شدن سنگ‌ها کافی است. با این همه، مواد درونی زمین به حالت مذاب نیستند و فشار زیادی که از لایه‌های بالایی بر لایه‌های زیرین وارد می‌شود، از ذوب شدن سنگ‌ها جلوگیری می‌کند. اما در جاهایی از ژرفای زمین که به دلیلی(برای نمونه، در پی جایه‌جایی ورقه‌های سنگ کره) از فشار کاسته می‌شود یا سنگ‌های سطحی زمین به زیر سطح فرو می‌روند، سنگ‌ها ذوب می‌شوند. هر جایی که سنگ‌ها ذوب شوند، ماده‌ی مذاب، که ماگما نام دارد، به سوی بالا راه پیدا می‌‌کند و آرام آرام دمای آن کاهش می‌یابد و سنگ‌های آذرین را پدید می‌آورد.

ماگما ممکن است به بخش‌های بالایی پوسته نفوذ کند یا از راه شکاف‌ها و سوراخ‌ها به سطح پوسته راه یابد. ماگمایی که از سطح پوسته بیرون نمی‌زند به آهستگی و طی سال‌ها سرد می‌شود و سنگ‌های آذرین درونی را می‌سازد. به ماگمایی که از دهانه‌ی آتش‌فشان بیرون می‌آید و به سطح زمین می‌رسد، گدازه می‌گویند. همه‌ی حجم گدازه‌ای که به سطح زمین می‌آید، به حالت مذاب نیست و قطعه‌های ذوب نشده‌ی سنگ و کانی‌های بلوری را نیز در خود دارد. گدازه طی چند روز سرد می‌شود و سنگ‌های آذرین بیرونی را می‌سازد.

بررسی ترکیب شیمیایی سنگ‌های آذرین و گدازه‌ی آتش‌فشان‌های فعال نشان داده است که ماگما یک ترکیب سیلیکاتی با اندکی اکسیدهای فلزی ، بخار آب و مواد گازی است. سنگ‌های آذرین را بر پایه‌ی درصد این مواد در سه گروه گرانیتی(اسیدی)، بازالتی(بازی) و آندزیتی(میانه) جای می‌دهند. سنگ‌های آذرینی مانند ریولیت و داسیت را که محتوای سیلیس آن‌ها بالاست، یعنی بیش از 63 درصد 2 SiO دارند، از گروه سنگ‌های آذرین اسیدی به شمار می‌آورند. سنگ‌های آذرینی مانند آندزیت که بین 52 تا 63 درصد 2 SiO دارند، از سنگ‌های آذرین میانه و سنگ‌هایی مانند بازالت و گابرو را که محتوای سیلیسی کم‌تری دارند، از سنگ‌های آذرین بازی هستند. برخی از سنگ‌های آذرین، مانند پریدوتیت، را که محتوای سیلیسی آن‌ها بسیار پایین است، فرابازی می ‌دانند.

 

تقسیم‌بندی ساختهای سنگهای آذرین

ساخت حفره‌دار :

 اگر گدازه به معنی آزاد شدن گازهای محلول در آن ، فورا منجمد گردد و حبابهای گاز در سنگ محبوس باقی بمانند سنگی با ساخت حفره‌دار بوجود می‌آید.

ساخت متراکم : در صورتیکه سنگ آذرین بدون حفره باشد می‌گوییم سنگ دارای ساخت متراکم است.

ساخت مطبق یا جهت یافته :

 اگر کانی‌های تیره و روشن سنگ آذرین بطور متناوب در امتداد صفحات موازی قرار گرفته باشند می‌گوییم ساخت سنگ مطبق یا جهت ‌یافته است.

ساخت برشی :

اگر قطعات منجمد شده گدازه توسط خمیره‌ای از جنس گدازه هم‌جوش بخورند و به سنگی یکپارچه تبدیل بشوند ساخت برشی بوجود می‌آید. این ساخت در سطح بالا یا زیرین گدازه و یا در گدازه‌هایی که در آبهای کم‌عمق می‌ریزند، بوجود می‌آید.

ساخت پورفیری :

 در این ساخت بلورهای درشت در متنی نامشخص پراکنده هستند. متن نامشخص ممکن است شیشه‌ای و یا بقدری ریزبلور باشد که با چشم غیر مسلح تشخیص داده ‌نشود.

ساخت دانه‌ای : در این ساخت با چشم غیر مسلح بلورهای سنگ قابل روئیت می‌باشند. اما تشخیص آنها ممکنست خالی از اشکال نباشد.

ساخت پگماتیتی : در این ساخت سنگ بصورت رگه‌ای است و بلورهای آن بقدری درشت است که به آسانی با چشم غیر مسلح قابل تشخیص می‌باشند.

ذوب و تبلور

هنگامی که کانی ذوب می شود، در نقطه ذوب فاصله یون ها از هم زیادتر شده و شدت ارتعاشات بر نیروی پیوند شیمیایی فائق می آید و در نتیجه نظم ساختمان بلور از بین می رود، حجم ماده زیادتر می شود و چگالی آن کمتر می شود. در حالت تبلور عکس پدیده ذوب رخ می دهد.

 

بافت سنگ‌های آذرین

زمین‌شناسان در بررسی‌های صحرایی، که ابزارهای پیچیده‌ی آزمایشگاهی در دسترس نیست، از اندازه و آرایش بلورهای سنگ، که بافت سنگ نام دارد، برای توصیف سنگ‌ها بهره می‌گیرند. اصطلاح بافت سنگ هنگام بررسی سنگ زیر میکروسکوپ نیز به کار می ‌رود. بافت سنگ آذرین علاوه بر این که آن را از سنگ‌ها دیگر جدا می‌کند، ما را از درونی بودن یا بیرونی بودن آن و حتی ژرفایی که سنگ در آن‌جا از ماگما پدید آمده است، آگاه می‌سازد.

بافت یک سنگ آذرین به اندازه، شکل و آرایش کانی های موجود در سنگ اشاره می کند. سنگ های آذرین را از روی بافت، به سه نوع درشت بلور، ریزبلور و شیشه ای طبقه بندی می کنند. هرقدر سرعت سرد شدن، کندتر باشد، بلورها درشت تر می شوند. در بافت شیشه ای به علت سریع سرد شدن، ساختمان منظم بلورین وجود ندارد. بافتی به نام پورفیری نیز وجود دارد که در آن بلورهای درشت در زمینه ای فاقد بلور یا ریزبلور قرار دارند. وجود بافت پورفیری حاکی از آن است که سنگ در دو مرحله سرد شده است. بافت حفره دار و اسفنجی نیز در سنگ پا و پوکه معدنی دیده می شود که به علت خروج گازها از گدازه در حال انجماد به وجود می آید.

 

1. بافت نهان‌بلورین. بلورها را نمی‌توان با چشم غیرمسلح دید. اگر بلورها به اندازه‌ای کوچک باشند که فقط با میکروسکوپ‌ پولاریزان دیده شوند، اصطلاح میکروکریستالین و اگر فقط با میکروسکوپ الکترونی یا پرتوهای ایکس شناسایی شوند، اصطلاح کریپتوکریستالین را به کار می‌برند.

2. بافت آشکاربلورین. بلورها درشت و از 2 تا 5 میلی ‌متر هستند. این بافت زمانی پدید می‌آید که ماگما به آهستگی درون زمین سرد شود.

3. بافت پگماتیتی. گونه‌ای از بافت آشکاربلورین است که اندازه‌ی بلورهای آن بزرگ‌تر از 5 سانتی‌متر و حتی چند متر است.

4. بافت پرفیری. گونه‌ای از بافت آشکاربلورین است که دارای بلورهای درشت در زمینه‌ای از بلورهای ریز است. این بافت نتیجه‌ی سرد شدن آهسته زیر سطح زمین و آمدن ناگهانی ماگما به سطح زمین است که نخست با پدیدآمدن بلورهای درشت و سپس با بلورهای ریز همراهی می‌شود.

5. بافت سوراخ‌دار. در پی سرد شدن تند گدازه‌ای که گاز فراوان در خود دارد، بر سطح زمین پدید می‌آید. سنگ‌پا نمونه‌ای از این بافت است.

6. بافت شیشیه‌ای. در برخی فوران‌های آتش‌فشانی، گدازه به درون آب ریخته می‌شود و بسیار تند سرد می‌شود. این گونه سنگ‌ها بلور ندارند و بافتی مانند شیشه دارند.

7. بافت آذرآواری. هنگامی که گدازه به صورت ذره‌های خاکستر به هوا پرتاب می‌شود و آن ذره‌ها به صورت لایه‌ای ته‌نشین می‌شوند، سنگ‌هایی را می‌سازند که ذره‌های سازنده‌ی آن‌ها آذرین، ولی ته‌نشینی آن‌ها شبیه سنگ‌های رسوبی است.

8. بافت آگلومرا. اگر اندازه‌ی ذره‌های پرتابی از دهانه‌ی آتش‌فشان بزرگ باشد، پس از ته‌نشین شدن به یکدیگر جوش می‌خورند و سنگ یکپارچه‌ای را می‌سازند که آگلومرا نامیده می‌شود.

خانواده‌های سنگ‌های آذرین

سنگ‌های آذرین را بر پایه‌ی بافت، درصد سیلیس، رنگ، چگالی، ترکیب شیمیایی و در نظر داشتن ویژگی‌های دیگر، طبقه‌بندی می‌کنند.

1ریولیت از نظر نوع کانی‌ها با گرانیت تفاوت زیادی ندارد و در واقع گرانیتی است که بیرون از پوسته‌ی زمین پدید می‌آید. ریولیت‌ها رنگ روشنی دارند و چون جهت‌یافتگی ماده‌ی مذاب را به آسانی می‌توان در آن‌ها شناسایی کرد، به این نام خوانده می‌شوند( ریولیت به معنای جریان یافته است.) در این خانواده سنگ‌هایی با بافت شیشه‌ای نیز وجود دارد که ابسیدین شناخته‌شده‌ترین آن‌هاست. این سنگ تیره‌رنگ است و تیرگی آن به این علت است که هیچ گونه بلوری در آن وجود ندارد. به سنگ‌های بیرونی با بافت سوراخ‌دار این خانواده، پونس، پامیس یا سنگ‌پا می ‌گویند. توجه داشته باشید که سنگ‌پا ممکن است در خانواده‌های دیگر نیز وجود داشته باشد.

2. خانواده‌ی دیوریت- آندزیت. دیوریت‌ها سنگ‌هایی هستند که بیش‌تر از فلدسپات‌ پلاژیوکلاز سرشار از کلسیم درست شده‌اند. این سنگ‌ها اغلب کوارتز ندارند، اما گاهی اندکی کوارتز و فلدسپات پتاسیم‌دار نیز در ساختمان آن‌ها دیده می‌شود.کانی‌های تیره‌رنگ دیوریت‌ها اغلب آمفیبول، پیروکسن و بیوتیت است. آندزیت همانند بیرونی دیوریت است که به رنگ خاکستری تیره دیده می‌شود به صورت سنگ‌پا و آذرآواری نیز وجود دارد.

4. خانواده‌ی گابرو- بازالت. گابروها سنگ‌های تیره با چگالی به نسبت بالا هستند که بیش‌تر از پیروکسن و پلاژیوکلاز کلسیم‌دار درست شده‌اند. البته، ممکن است اندکی الیوین نیز در آن‌ها دیده شود. بازالت همانند بیرونی گابرو است. بازالت و گابرو 75 درصد سنگ‌های آذرین پوسته‌ی زمین را می‌سازند. بازالت سوراخ‌دار را اسکوری می‌گویند که شبیه سنگ‌پاست. بازالت شیشه‌ای نیز وجود دارد که به آن‌ها تاکی‌لیت می‌گویند. در پیرامون آتش‌فشان خاموش دماوند، به‌ویژه در کناره‌ی جاده‌ی هراز، می‌توان گونه‌های اسکوری، پرفیری و آگلومرای بازالتی را پیدا کرد.

5. خانواده‌ی پریدوتیت. پریدوتیت سنگی بسیار بازی است که بیش‌تر از کانی‌های آهن و منیزیم‌دار درست شده است.پریدوتیت‌ها چگالی بالایی دارند و رنگ آن‌ها تیره است. الیوین فراوان‌ترین کانی پریدوتیت‌هاست، اما ممکن است اندکی پیروکسن و حتی آمفیبول نیز در آن‌ها دیده شود. پریدوتیت‌ها سرشار از الیوین را دونیت گویند و پریدوتیت‌های سرشار از پیروکسن را پیروکسنیت می‌نامند. در صورتی که هم الیوین و هم پیروکسن را داشته باشند، لرزولیت خوانده می‌شوند. لمبورژیت، که بسیار کمیاب است و از بلورهای ریز اوژیت(نوعی پیروکسن) و الیوین آهن‌دار درست شده است، همانند بیرونی پریدوتیت‌هاست و به رنگ قرمز قهوه‌ای دیده می ‌شود. کیمبرلیت را نیز همانند بیرونی آن‌ها می‌دانند که سرشار از الیوین است و بلورهای ریز و اندکی گرونا(کانی دگرگونی) و الماس دارد.

 

 طبقه بندی سنگ های آذرین

سنگ های آذرین را بر اساس ترکیب شیمیایی، نوع کانی های تشکیل دهنده و بیرونی و درونی بودن یا بافت سنگ، طبقه بندی می کنند.

موارد استفاده سنگ های آذرین

بعضی از سنگ های آذرین به ویژه گرانیت ها و گابروها پس از برش و صیقل دادن به عنوان سنگ های تزئینی مصرف می شوند. از رگه های سیلیس در شیشه سازی، از رگه های فلدسپات در چینی سازی، از پوکه معدنی به عنوان عایق در ساختمان ها و از سنگ پا برای ساییدن و پرداخت چوب استفاده می شود. بعضی از فلزات باارزش مثل طلا، نقره، مس، جیوه، پلاتین و غیره توسط سنگ های آذرین فراهم می شود. از فرسایش و هوازدگی کانی های سنگ های آذرین، خاک به وجود می آید که تکیه گاه و محل زیست و تغذیه موجودات زنده در سطح زمین است.

سنگهای آذرین از تبلور ماگما حاصل می شوند. ماده مذاب ممکن است در درون پوسته زمین سرد شده و هرگز به بیرون راه نیابد که در این صورت ماگما به تدریج سرد و منجمد می‌شوند و تشکیل توده‌هایی از سنگهای آذرین با شکل و اندازه‌های مختلف می‌دهند. امروزه به خاطر فرسوده شدن سنگهای پوشاننده قبلی ، اینگونه سنگهای آذرین بر روی سطح قاره قابل روئیت هستند.
برای مثال اولین قسمت درونی یک آتشفشان ، که در اثر عمل فرسایش ظاهر می‌شود پلاکی است که از انجماد ماگما در مجرای قبلی تشکیل شده بود. پس از آن دالان‌هایی که ماگما از طریق آنها به سطح راه می‌یافت آشکار می‌شوند. و بالاخره در برخی از نقاطی که در دوران‌های گذشته فعال بوده‌اند پوسته آنقدر بالا آمده و فرسوده شده است که مخزنی که روزگاری ماگما را در خود نگاه داشته بود به صورت توده‌ای سنگ جامد در سطح دیده

 

 فصل دوم : انواع سنگ های آذرین

آندزیت

سنگ‌های آذرین بیرونی هستند که از ماگما‌های آندزیتی ( بازیک ) تولید می‌شوند. ماگما‌های آندزیتی معمولاً از آتشفشان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ های استراتوولکان به صورت گدازه با دمای بین 900 تا 1100 درجه‌ی سانتیگراد خارج می‌شوند و می‌توانند منطقه‌ای در حدود چندین کیلومتر را بپوشانند. این ماگماها می‌توانند فوران‌های انفجاری بسیار قوی همراه با مقدار زیادی مواد پیروکلاستیک تولید نمایند.

آندزیت‌ها سنگ‌های دانه‌ریز و تقریباً روشن می‌باشند که کانی‌ها اصلی سازنده‌ی آنها ( پلاژیوکلاز، پیروکسن، آمفیبول و بیوتیت ) در زمینه‌ای خاکستری رنگ تا سیاه قرار گرفته است.

آندزیت‌ها به دلیل مقاومت‌ زیاد در مقابل عوامل جوی در ساختمان‌‌سازی به عنوان سنگ‌نما بکار برده می‌شوند.

 بازالت ( سیاه سنگ )

یک سنگ سخت و سیاه و دانه ریز ولکانیکی با کمتر از 52% سیلیس(SiO2) است. بافت سنگ‌های بازالت می‌تواند حفره‌دار و یا متراکم ماگماهای سازنده این سنگها به دلیل باشد. کم بودن میزانSiO2 ، ویسکوزیته‌ کمی دارند. به همین دلیل گدازه‌های بازالتی بر روی زمین می‌توانند سطحی تا حدود20KM را بپوشاند.

بازالت‌ها که معادل بیرونی گابرو به شمار می‌روند فراوانترین سنگ آذرین بیرونی در پوسته اقیانوس‌ها هستند در صورتی که ماگمای بازالتی در زیر آب فوران نمایند اشکال ویژه‌ای را که به گدازه‌های بالشتی(Pillow lava) معروفند ایجاد می‌‌کند. وجود این اشکال در توالی‌های سنگی قدیمی در شناسایی محیط‌های دریایی و آبی قدیمی به زمین‌شناسان کمک فراوانی می‌کند.

فراوانترین کانی‌های سازنده‌ی این نگ عبارتند از، الیوین، پیروکسن و پلاژیوکلاز

رنگ بازالت بر اساس میزان و نوع کانی‌های موجود در سنگ بخصوص الیوین می‌تواند از خاکستری روشن تا خاکستری تیره و سیاه تغییر نماید.

دمای گدازه‌های بازالتی معمولاً بین 1100 تا 1250 درجه‌ی سانتیگراد می‌باشد.

در صورتی که گدازه‌های بازالتی به سرعت سرد شوند یک نوع شیشه‌ بازالتی سیاهرنگ می‌سازد که تاکی‌لیتtachylite نامیده می‌شوند.

 دیوریت

دیوریت یک سنگ حد واسط دانه درشت و ندرتاً نهانبلوراست که رنگ آن معمولاً متمایل به سبز می‌باشد.

کانی‌های اصلی سازنده‌ی این سنگ عبارتند از کواتز، پلاژیوکلاز، فلدسپات، آمفیبول و بیوتیت. دیوریت از کلمه‌ای یونانی به همین شکل به معنی تشخیص دادن گرفته شده است. این سنگ در تزئین ساختمان‌ها و بناها کاربرد فراوان دارد. 

گرانیت ( سنگ خارا ):

فراوانترین و معمولی‌ترین سنگ پلوتونیک در نواحی قاره‌ای که سازنده‌ی بزرگترین باتولیت‌های جهان محسوب ‌می‌شوند.

با توجه به گرانیتی بودن پوسته‌ی قاره‌ها می‌توان نتیجه گرفت که اغلب این سنگ‌های اسیدی از ذوب پوسته تشکیل شده‌اند. گرانیت‌ها سنگ‌هایی به رنگ روشن با کوارتز فراوان ( حداقل 25% ) و دانه درشتند. طول بلور کانی‌های سازنده‌ی این سنگ‌ها ممکن است به چندین سانتی‌متر نیز برسد وجود این بلورهای درشت تجزیه سنگ را تسهیل کرده و در اثر تجزیه فلدسپات، آنها به کائولن تبدیل می‌‌شود تبدیل می‌شود.

کانی‌های اصلی سازنده‌ی آنها عبارتند از کواتز، فلدسپات، آمفیبول و بیوتیت.

کانی‌های آپاتیت، زیرکن، تورمالین، توپازو ....... به صورت کانی‌های فرعی در گرانیت‌ها یافت می‌گردند.

سختی‌ و مقاومت‌ گرانیت‌ سببب شده که از آن به طور گسترده در تزئین ساختمان‌ها و سنگ‌فرش پیاده‌رو‌ها و .... به عنوان سنگ نما استفاده گردد.

نام گرانیت از کلمه گرانوم Granum به معنی دانه گرفته شده ‌است.

 کیمبرلیت Kimberlite

یک نوع سنگ آذرین تیره رنگ، فاقد فلدسپات و دارای کانی‌های کربناته و فلوگوپیت است.

این سنگها به صورت برش‌های انفجاری پرکننده‌ی دودکش‌ها و یا در برخی از دایک‌ها و سیل‌ها یافت می‌گردند.

کیمبرلیت در سطح زمین به آسانی تجزیه شده و به صورت سنگی سست و به رنگ خاکستری مایل به آبی دیده می‌شود.

در برخی نقاط جهان مانند آفریقای جنوبی کیمبرلیت‌ها منابع اقتصادی الماس به شمار می‌رود.

 ریولیت

یک سنگ آتشفشانی اسیدی به رنگ روشن با بیش از 68 درصدSiO2 است که معادل بیرونی (آتشفشانی) سنگهای گرانیتی محسوب می‌شود و مانند آنها در مناطق قاره‌ای یافت می‌گردد.

کانی‌های اصلی سازنده‌ این سنگ‌ عبارتند از کوارتز، فلدسپات و بیوتیت که قبل از فوران ماگما متبلور شده‌اند اغلب در زمینه‌ای شیشه قرار دارند و حکایت از انجماد سریع مواد پس از فوران دارد. ریولیت در فورانهایی با دمای بین 700 تا 850 درجه سانتی‌گراد دیده می‌شود.

 

 

 

 

 

 

 فصل سوم : بررسی اجمالی چند شهر

برررسی ناهمواری های استان همدان :

‌ارتفاعات استان عموما" جهت شمال غربی -  جنوب شرقی دارد و به طور کلی شمال مرکز و جنوب استان قرار گرفته اند . هر یک از این ارتفاعات شامل بخشی از کوه های مختلف ایران است

 1 -  کوه های شمالی : این کوه ها در قسمت شمال غربی کوه های مرکزی ایران قرار دارند و خط الراس آنها مرز بین استان همدان و استان قزوین است جنس کوه های شمالی عمداتا" از سنگهای آذرین بیرونی و سنگهای آهکی است

2 -  کوه های میانی : این کوه ها شامل کوهستان الوند است که به موازات ارتفاعات شمالی از مرزهای غربی استان شروع می شود و تا حوالی شهر (( ازندریان )) در نزدیکی جاده ی همدان -  ملایر ادامه دارد . قله الوند با ارتفاع 3363 متر در این کوه ها واقع است مرتفع ترین نقطه ی استان قله ی ( گاو بره ) با ارتفاع 3384 متر می باشد . کوهستان الوند از نظر زمین شناسی یک باتولیت به حساب می آید و جنس آن از سنگهای آذرین درونی ( گرانیت ) است پیرامون این سنگها هاله ای از

 سنگهای دگرگونی قرار گرفته است .

3 -  ارتفاعات جنوبی : این ارتفاعات که به کوه های گرو موسوم اند همانند ارتفاعات شمالی و میانی استان جهت شمال غربی جنوب شرقی دارند و بخشی از رشته کوه زاگرس محسوب می شوند . به عبارت دیگر از مجموعه ی ارتفاعات استان این ارتفاعات جزء کوه های زاگرس به حساب می آید این کوه ها به صورت دیواره ای بین استانهای همدان ولرستان کشیده شده اند و جنس آنها همانند رشته کوه زاگرس -  عمدتا" از سنگهای آهکی است .

4-  کوه های پراکنده : در حدفاصل ارتفاعات شمالی و میانی استان کوه هایی به طور پراکنده واقع اند که از جمله آنها می توان قلی آباد و قره داغ را نام برد در حد فاصل ارتفاعات میانی و جنوبی نیز کوه هایی مانند خان گرمز کوه سفید سیاه دره و کمر زرد واقعند . در غرب استان و در شمال دشت همدان -  بهار بلندیهای قرار دارد که ارتفاع زیادی ندارد این کوه ها عمدتا" از  آهکهای بلورین تشکیل شده اند غار معروف علیصدر در این تشکیلات بوجود آمده است . در جنوب شرقی استان نیز کوه های پراکنده ای دیده می شود که از مهمترین آنها می توان کوه سرده و کوه گرمه نام برد .شهر ملایر در دامنه کوه گرمه قرار دارد.

شرق گردنه ملااحمد (فوداز)

منطقه مورد مطالعه در 20 کیلومتری جنوب غربی نایین و کیلومتر 120 جاده اصفهان- نائین واقع شده است. از نظر تقسیمات طول و عرض جغرافیایی گسترده مورد مطالعه در طول های جغرافیایی "90 52 تا "5 53 شرقی و عرض های جغرافیایی "30 32 تا "40 32 شمالی واقع شده است. این منطقه از نظر موقعیت زمین شناسی ایران، بخشی از زون ایران مرکزی محسوب می گردد و در نوار آتشفشان ارومیه- دختر جای گرفته است. سنگ های منطقه از تنوع بسیار گسترده ای برخوردار می باشند.

سنگ های رسوبی منطقه به طور عمده شامل سنگ های رسوبی سازند تفت می باشند، این سازند شامل واحدهای سنگی متنوعی است. این واحدهای سنگی شامل، سنگ آهک، مارن، آهک مارنی و کنگلومرای قاعده ای می باشند. کنگلومرای قاعده ای کرتاسه (کنگلومرای کرمان) در جنوب شرقی شیراز کوه واقع در منطقه مورد مطالعه به مقدار کم بیرون زدگی دارد.

سنگ های آذرین منطقه شامل دو گروه سنگ های آذرین بیرونی و درونی می باشند، این سنگ ها شامل ولکانیت های مربوط به زمان های کرتاسه و ائوسن و سنگ های آذرین درونی (توده های نفوذی) به سن احتمالی الیگومیوسن می باشند (پورحسینی، 1981).

سنگ های ولکانیک کرتاسه شامل آندزیت بازالتی، آندزیت، ترکی آندزیت، داسیت و ریولیت است که هم به صورت گدازه و هم به صورت پیروکلاستیک در منطقه دیده می شوند. سنگ های ولکانیت ائوسن در منطقه گسترش کمتری داشته و اغلب شامل توف های داسیتی و ریوداسیتی است که تجدید تبلور حاصل نموده اند. در داخل این مجموعه توفی، سنگ های نیمه عمیق به صورت دایک بیرون زدگی دارند و ترکیب آن هادلریت دیاباز است.

آذربایجان شرقی

از دیدگاه زمین شناسی ساختمانی و بر اساس تقسیم بندی های انجام شده استان آذرباجیان شرقی از دو بخش ساختاری تشکیل گردیده است. بخش غربی و جوب غربی آن دنباله بلاتفرم پالئوزوئیک ایران مرکزی و البرز غربی است این بخش شامل کوههای بزگوش - سهند و ارتفاعات شمال تبریز (کوههای میشو و مرو) و ارتفاعات غرب جلفا است. بخش شمال شرق آذربایجان ظاهراً فاقد رخساره های پلاتفرمی پالئوزوئیک شبیه سایر قسمتهای ایران بوده و رخساره های فلیش مزوزوئیک در آن گستردگی زیادی داشته و در بخشی نیز رخساره رسوبات ترشیر از ویژگی خاصی برخوردار است . این بخش شامل حوضه رسوبی دشت مغان و ارتفاعات اطراف اهر و خروانق را تشکیل می دهد.
   -
از دو ران پره کامبرین سنگها و سازندهایی که بیشتر از انواع دگرگونه ها و رسوبی هستند در نقاطی مانند کوههای میشو و مرو ،‌کوههای جنوب مراغه و میاندوآب و کوههای شمال صوفیان و مرند و غیره رخنمون دارند.
   -
سنگها و سازندهای دوران دیرینه زیستی بیشتر از انواع سنگ های رسوبی و آذرین از نوع درونی هستند که تقریباً در تمامی کوههای این استان بویژه کوههای مروداغی و میشو داغی، صوفیان و بخش هایی از شمال مرند و غیره دیده می شوند. از این مجموعه (پالئوزوئیک) سنگ ماسه های کامبرین و دونین از خلوص مطلوبی برخودارند ضمنا در غرب عجب شیر افق لاتریتی برمین بالا از نظر وجود بوکسیت و کائولینیت (نسوز) حائز اهمیت است.
   -
سنگها و سازندهای زمان میانه زیستی نیز بیشتر رسوبی هستند که از میان اننها مجموعه های شیلی و سنگ ماسه ای ژوراسیک در شمال ملکان نخایری از زغالسنگ دارند. ضمناً افق لاتریت پی سنگ سازند شمشک از نظر نسوز حائز اهمیت است در بخش شمالی آذر شهر اهکهای کرتاسه از خلوث خوبی برخوردار بوده و در حال حاضر جهت تولید اهک هیدراتع و همچنین آهک مورد نیاز واحد تولید آلومینا از نفلین سینیت مورد بهره برداری است.
   -
در دوران نوزیستی سنگهای آذرین (درونی و بیرونی) بویژه بیرونی و آذر آواری مانند انواع توف ها و برش های ولکانیکی پهنه های وسیعی از این استان را زیر پوشش دارند.
  
مجموعه همتافت های ولکانیکی سهند و سبلان و قافلانکوه (سنگهای آذرین بیرونی) و همچنین بسیاری از توده های نفوذی مانند توده های گرانیتی، گوانودیوریتی واقع در شمال این استان (مانند گرانیت اردوباد) از جمله سنگهای این دوران هستند. در این مجموعه کانی سازی های فلزی نظیر منگنز ، سرب - روی، پرلیت، و زئولیت در خور توجه است. ضمناً رسوبات کولابی میوسن در شمال و شرق تبریز از نظذ وجود گچ و نمک سنگی اهمیت ویژه ای دارد. در این رسوبات آثاری از پتاس نیز مشاهده شده است. رسوبات میو - پلیوسن در اطراف تبریز دارای ذخایر کوچکی از دیاتومیت و در حوضه میانه آثاری از پتاس در آنها مشاهده شده است.
  
از نهشته های دوران چهارم (کواترنر) این تسان می توان به نهشته های دریاچه ای آب شیرین، مراغه، دیاتومیت های ممقان و انواع سنگهای ساختمانی تراورتن (مانند آذرشهر) اشاره نمود که پاره ای از آنها از جمله ذخایر معدنی استان بوده و ارزش اقتصادی دارند.
  
ولکانیک های جوان سهند دارای ساختار حلقوی بوده و از نظر وجود طلای بامیس (پوکه عدنی) و معادن آن قابل توجه است.


 
 
به پرشین بلاگ خوش آمدید
نویسنده : پرشین بلاگ - ساعت ٧:۱٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۸ خرداد ،۱۳۸٩
 
بنام خدا

كاربر گرامي

با سلام و احترام

پيوستن شما را به خانواده بزرگ وبلاگنويسان فارسي خوش آمد ميگوييم.
شما ميتوانيد براي آشنايي بيشتر با خدمات سايت به آدرس هاي زير مراجعه كنيد:

http://help.persianblog.ir براي راهنمايي و آموزش
http://news.persianblog.ir اخبار سايت براي اطلاع از
http://fans.persianblog.ir براي همكاري داوطلبانه در وبلاگستان
http://persianblog.ir/ourteam.aspx اسامي و لينك وبلاگ هاي تيم مديران سايت

در صورت بروز هر گونه مشكل در استفاده از خدمات سايت ميتوانيد با پست الكترونيكي :
support[at]persianblog.ir

و در صورت مشاهده تخلف با آدرس الكترونيكي
abuse[at]persianblog.ir
تماس حاصل فرماييد.

همچنين پيشنهاد ميكنيم با عضويت در جامعه مجازي ماي پرديس از خدمات اين سايت ارزشمند استفاده كنيد:
http://mypardis.com


با تشكر

مدير گروه سايتهاي پرشين بلاگ
مهدي بوترابي

http://ariagostar.com